Sevmek

İnsan özlem duyduklarını aramalı bazen. ‘Yoğun gündemimiz izin vermiyor’ bahanelerinden kurtulmalıyız. Bu yazıma böyle başladım çünkü özlediklerim, beklediklerim ve beklentilerim var. Hayattan arzu ettiklerim veyahut yaşamın bana sundukları. Bir de şahsımın sebep olduğu yaşanmışlığım. Hepsi ayrı ayrı beni bekliyorken ve ben bunların hepsini özlüyorken kafamın nerde nasıl olduğunu gelin siz düşünün.

Bizler yani dünyanın en güzel varlıkları insanlar ”insan” olabiliyor muyuz?

Çoğu zaman merak ediyorum. Kafamı kurcalayan ne kadar soru varsa öğrenmek istiyorum. Bencilce davrandığımın farkındayım ama bilmemenin beni delirttiğinin de bilincindeyim.

Dönelim ”insan” olmaya. Yaratılan en mucizevi varlık olarak insan. Her birinin amacı olduğuna inandığım kalabalık. Ben dünyaya gelişimizin tesadüf olmadığına ve her birimizin yapması gerekli bir kaç görevimiz olduğuna inanıyorum. Öncelikle bizi yaradana kulluk ve ardından tek bir kelime. İYİLİK…

Beni en çok mutlu eden şey başkalarının benim sayemde mutlu olması. Bunun verdiği haz paha biçilmez. Yardım etmek sevmek sevilmek ne kadar güzel anlatamam.

Kapitalizmin terör estirdiği dünyamızda bunu başabileceğime inanıyorum. Kapitalist bir anlayışın zihinlerde bıraktığı derin yaralar, tüketim çılgınlığına kapılan godomanlar ve diğer tarafta sömürülmeye mahkum edilmiş garibanlar.

Yüz yüze geldiğimiz bu durum çoğumuza diretiliyor. Ne kadar mutlu olman gerektiğine karar veren  patron zihniyeti yükselmeye devam ediyor. Para denen illet önce beynimize sonra kalbimize hükmediyor.

Zor olan işte böyle bir dünya da böyle bir düzene direnebilmek. Bütün kötülüklere rağmen iyiliği devam ettirebilmek. İnsan denen olgunun asıl anlamının yaşatılması için çaba harcamak. çürümüş içlerimizde yeşeren minicik umutları canlandırmak.

Bunları yapmak elbette zor değil. Birinci adım ”SEVMEK…..”

Bekir ÇELEN