Yazılarım

Şükrettik gelişinle birlikte zamana, Ümitlerimizin kıyasıya yarıştığı o günde. Kadere bir kez daha sevinçle baktık o gün, Rüyalarımızı süsleyen, minik gülüşünle. Anlamsız bakıyordun etrafına, Nedenlerimizi sorgularcasına. Deniz gibiydi gözlerin o an, Önümüzde seyrediyordu sessiz, ağlamaklı. Nitekim kapandı minik bakışların, Merakına yenilmemiştin belli ki. Enselemiştin hepimizi bir anda! Sessizce, Zamansız, Pespembe...

Güzel günler gelip geçiyor. Hafızalarımızda ne kadar yer edinse de bir gün kaybolmaya mahkûm olan o özlem dolu anlar, hatıralarımızın baş köşesine oturur. Kendimi sineye çektiğim anlarda tek dostum olan o özel hatıralar, bir nebze de olsa yalnızlığımı giderir. Bazen sorun olmaz ve hayatın işleyişi her zamanki gibi kaldığı yerden devam eder. Gün olur devran döner. Sözlerin bittiği yerde başlayan hayat, alır götürür bizi bilmediğimiz diyarlara… Benim de sözümün bittiği an…

Bütün kapılar sana çıkıyor bende, Bütün anlamlarda sen, Bütün yaşanmışlığımda, Her adımda, Her anımda, Ve her bakışımda sen... Nefes alışlarımda sen, Kuytularda sen, Karanlıkta, Yoklukta, Ve acıda sen... Üzerime soğuk rüzgarlar esiyor, İçimde sıcacık sen, Kalbimde tarifsiz acılar varken, Aklımda sen, Mantığımda sen...

Ordan oraya sürüklenen hayatım ne zaman dur diyecek bilmiyorum. Kendimi her an başkası gibi hisseder olmak çok acı.. Ya da sanki benden bir kaç tane daha varmış hissini yaşamak bazen beni çıldırtıyor. Korkunç görünmese de böyle olmak bazen rahatsız edecek boyutlara ulaşabiliyor. Ben daha kendimi kontrol edemezken bir kaç tane bekir ile baş etmek… Sanırım düşünemiyorum nasıl bir şey olacağını. Bundan 5- ile 6 ay öncesine kadar birçok şehri geziyordum ve her an başka bir yerd

Kayıplarımız gün geçtikçe çoğalıyor. Yaşam savaşında geri kalanlar adımlarını daha sık atamaya ve bir sonrakini görmeye çalışıyor. Onlar için zaman olduğundan daha hızlı akıyor. Gördüğüm kadarıyla insanlar boşlukta durmayı beceremez hale gelmiş. Bir ömür adım adım geçiyor ve farkında oldukları sadece eğlenmek. Kim nerde ne yer ne içer kimse bilmez. Yan komşusunu dahi beş senede bir ziyaret eden kuru kalabalıklar haline gelmişiz.

Oyuna hasret ellerim, Nedensiz gözyaşım, Bazensiz hıçkırıklarım, Biriktirdiğim hayalim, Korkutan rüyalarım, İkilemde kalan minik kalbim, Derdest bakışlarım, Avare haykırışım, Terliksi günlerim, Hiç olmayan akşamım, Çoğulcu zaman'ım, Ve çocuksu ben... Çocukluğum, çocukluğum...

Bu günlerde başım çok kalabalık. Kimseden yardım almak istemiyorum ama bazen sorunlar boyumuzu aşıyor. Kalabalık diyorum ya... Sadece kafam mı karışık? Hayır. Ve ekliyorum: 'Etrafımda da aynı şekilde...' diyerek ruhsuzlarla bırakıyorum kendimi yalnızlığa. Cümlenin başı ile sonu belli olmayabilir ama amaç, her zaman ilk idea’dır benim için.

Kardeşlik vardı eskiden eteklerimizde, biriktirdiğimiz taşları sadece denizlere salardık, alışılmışın dışında bakardık birbirimize, konuşmadan anlaşmayı yeğlerdik çoğu zaman, anlatır, anlaşır, anlaşılırdık...

Gökyüzü yine kararmış ansızın, Ortalık almış başını karanlığa, Yokluk, yine her gece olduğu gibi çalmış kapılarımızı. Bugün gün bitmiş, sabah olmaya başlamış, İyi geceler demek kalmış her birimize... Alışkanlıklarımız yine geceyi gündüz, heceyi ezber edivermiş. İçlerimiz ufalmış bu gece, Bakışlarımız kararmış, gözlerimiz yanmış, Ve yine iyi geceler demek kalmış her birimize...

İnsan özlem duyduklarını aramalı bazen. ‘Yoğun gündemimiz izin vermiyor’ bahanelerinden kurtulmalıyız. Bu yazıma böyle başladım çünkü özlediklerim, beklediklerim ve beklentilerim var. Hayattan arzu ettiklerim veyahut yaşamın bana sundukları. Bir de şahsımın sebep olduğu yaşanmışlığım. Hepsi ayrı ayrı beni bekliyorken ve ben bunların hepsini özlüyorken kafamın nerde nasıl olduğunu gelin siz düşünün.

Keşke sunabilsem sana tüm yüreğimi, Keşke bırakabilsem taşıdığım sevgiyi, İzinsiz sana kalsam yıllarca, Sana bakmaktan unutsam geriye dönmeyi, Tüm alışkanlıklarım senden ibaret olsa… Keşke duyabilsen bu tarifsiz sevgimi... Açsan yüreğini bana hissettirmeden, Bıraksan bütün ön yargılarını benden önce, Kurtulsan alışkanlıklarından korkmadan, Bana kalsan sadece Benim sana kaldığım gibi…

Yaslandığım kayalara, gölgesinde uyuduğum ağaçlara özlem duyuyorum. Minik gözlerimi yumduğumda gördüğüm rüyalara özlem duyuyorum. Okuldan gelince aşık olduğum oyunları oynamaya ve aç kalınca anneme olan çılgınlığıma özlem duyuyorum.