Unutuyoruz, özlemiyoruz

Yaslandığım kayalara, gölgesinde uyuduğum ağaçlara özlem duyuyorum. Minik gözlerimi yumduğumda gördüğüm rüyalara özlem duyuyorum. Okuldan gelince aşık olduğum oyunları oynamaya ve aç kalınca anneme olan çılgınlığıma özlem duyuyorum.

Satır aralarında kaybettiğimiz binlerce hayat, sirkelendi de rafa kalktı anlaşılan. Unutuyoruz. Bizim olan her şeyi bizden daha çok seven başkalarını unutuyoruz.

Susadığımız bütün umutlarımızı bir başkalarına devrederek, başkasının hayatını önemsiyoruz. Çoğu zaman kendi hayatımıza geç kalıyor ve manidar bahaneler üretiyoruz.

Üstesinden gelebileceğimiz problemleri halletmekten çok üstünü örtüyoruz. Aslına bakarsanız bütün bunlar bizlerin eseri. Dünyayı anlamaya çalışmıyor, onu yaşanılacak kılan herşeyi de mahvediyoruz. Sadece kendimiz için olan anlık zevklerimizin kölesi oluyoruz. Öz eleştiri yapmak bir yana, başkaları hakkında konuşmayı, karalama kampanyası başlatmayı çok iyi beceriyoruz.

Zor olana değil, olabileceğe yönelerek sömürgeciliğin tarihine adımızı altın harflerle yazdırıyoruz. Hepimiz birbirimizi kullanıyoruz. Topuklarımızın arkasını kazmaktan önümüze bakmak aklımıza gelmiyor.

Bizler nasıl insanlarız ki doymuyor, ölmüyor, anlamıyor, düşünmüyor, saymıyor, sevmiyoruz….

Saçma sapan yaşam hikayelerini ve hiç olmayacak zevkleri hayal dünyamızda canlandırıyor, bize gösterilenin esiri olarak kendimizi unutuyoruz.

Herşey çok basit aslında. UNUTUYORUZ…. ÖZLEMİYORUZ.

Bekir ÇELEN