Yazılarım

Şükrettik gelişinle birlikte zamana, Ümitlerimizin kıyasıya yarıştığı o günde. Kadere bir kez daha sevinçle baktık o gün, Rüyalarımızı süsleyen, minik gülüşünle. Anlamsız bakıyordun etrafına, Nedenlerimizi sorgularcasına. Deniz gibiydi gözlerin o an, Önümüzde seyrediyordu sessiz, ağlamaklı. Nitekim kapandı minik bakışların, Merakına yenilmemiştin belli ki. Enselemiştin hepimizi bir anda! Sessizce, Zamansız, Pespembe...

Bütün kapılar sana çıkıyor bende, Bütün anlamlarda sen, Bütün yaşanmışlığımda, Her adımda, Her anımda, Ve her bakışımda sen... Nefes alışlarımda sen, Kuytularda sen, Karanlıkta, Yoklukta, Ve acıda sen... Üzerime soğuk rüzgarlar esiyor, İçimde sıcacık sen, Kalbimde tarifsiz acılar varken, Aklımda sen, Mantığımda sen...

Oyuna hasret ellerim, Nedensiz gözyaşım, Bazensiz hıçkırıklarım, Biriktirdiğim hayalim, Korkutan rüyalarım, İkilemde kalan minik kalbim, Derdest bakışlarım, Avare haykırışım, Terliksi günlerim, Hiç olmayan akşamım, Çoğulcu zaman'ım, Ve çocuksu ben... Çocukluğum, çocukluğum...

Kardeşlik vardı eskiden eteklerimizde, biriktirdiğimiz taşları sadece denizlere salardık, alışılmışın dışında bakardık birbirimize, konuşmadan anlaşmayı yeğlerdik çoğu zaman, anlatır, anlaşır, anlaşılırdık...

Gökyüzü yine kararmış ansızın, Ortalık almış başını karanlığa, Yokluk, yine her gece olduğu gibi çalmış kapılarımızı. Bugün gün bitmiş, sabah olmaya başlamış, İyi geceler demek kalmış her birimize... Alışkanlıklarımız yine geceyi gündüz, heceyi ezber edivermiş. İçlerimiz ufalmış bu gece, Bakışlarımız kararmış, gözlerimiz yanmış, Ve yine iyi geceler demek kalmış her birimize...

Keşke sunabilsem sana tüm yüreğimi, Keşke bırakabilsem taşıdığım sevgiyi, İzinsiz sana kalsam yıllarca, Sana bakmaktan unutsam geriye dönmeyi, Tüm alışkanlıklarım senden ibaret olsa… Keşke duyabilsen bu tarifsiz sevgimi... Açsan yüreğini bana hissettirmeden, Bıraksan bütün ön yargılarını benden önce, Kurtulsan alışkanlıklarından korkmadan, Bana kalsan sadece Benim sana kaldığım gibi…