Yazılarım

Güzel günler gelip geçiyor. Hafızalarımızda ne kadar yer edinse de bir gün kaybolmaya mahkûm olan o özlem dolu anlar, hatıralarımızın baş köşesine oturur. Kendimi sineye çektiğim anlarda tek dostum olan o özel hatıralar, bir nebze de olsa yalnızlığımı giderir. Bazen sorun olmaz ve hayatın işleyişi her zamanki gibi kaldığı yerden devam eder. Gün olur devran döner. Sözlerin bittiği yerde başlayan hayat, alır götürür bizi bilmediğimiz diyarlara… Benim de sözümün bittiği an…

Ordan oraya sürüklenen hayatım ne zaman dur diyecek bilmiyorum. Kendimi her an başkası gibi hisseder olmak çok acı.. Ya da sanki benden bir kaç tane daha varmış hissini yaşamak bazen beni çıldırtıyor. Korkunç görünmese de böyle olmak bazen rahatsız edecek boyutlara ulaşabiliyor. Ben daha kendimi kontrol edemezken bir kaç tane bekir ile baş etmek… Sanırım düşünemiyorum nasıl bir şey olacağını. Bundan 5- ile 6 ay öncesine kadar birçok şehri geziyordum ve her an başka bir yerd

Kayıplarımız gün geçtikçe çoğalıyor. Yaşam savaşında geri kalanlar adımlarını daha sık atamaya ve bir sonrakini görmeye çalışıyor. Onlar için zaman olduğundan daha hızlı akıyor. Gördüğüm kadarıyla insanlar boşlukta durmayı beceremez hale gelmiş. Bir ömür adım adım geçiyor ve farkında oldukları sadece eğlenmek. Kim nerde ne yer ne içer kimse bilmez. Yan komşusunu dahi beş senede bir ziyaret eden kuru kalabalıklar haline gelmişiz.

Bu günlerde başım çok kalabalık. Kimseden yardım almak istemiyorum ama bazen sorunlar boyumuzu aşıyor. Kalabalık diyorum ya... Sadece kafam mı karışık? Hayır. Ve ekliyorum: 'Etrafımda da aynı şekilde...' diyerek ruhsuzlarla bırakıyorum kendimi yalnızlığa. Cümlenin başı ile sonu belli olmayabilir ama amaç, her zaman ilk idea’dır benim için.

İnsan özlem duyduklarını aramalı bazen. ‘Yoğun gündemimiz izin vermiyor’ bahanelerinden kurtulmalıyız. Bu yazıma böyle başladım çünkü özlediklerim, beklediklerim ve beklentilerim var. Hayattan arzu ettiklerim veyahut yaşamın bana sundukları. Bir de şahsımın sebep olduğu yaşanmışlığım. Hepsi ayrı ayrı beni bekliyorken ve ben bunların hepsini özlüyorken kafamın nerde nasıl olduğunu gelin siz düşünün.

Yaslandığım kayalara, gölgesinde uyuduğum ağaçlara özlem duyuyorum. Minik gözlerimi yumduğumda gördüğüm rüyalara özlem duyuyorum. Okuldan gelince aşık olduğum oyunları oynamaya ve aç kalınca anneme olan çılgınlığıma özlem duyuyorum.